Love is not a feeling...happy valentine!

De 14e februari is het weer zover: Valentijnsdag. Sinds midden jaren negentig van de vorige eeuw heeft het meer aandacht gekregen en is het een groot commercieel succes geworden. Het is over komen waaien uit Amerika, zoals zoveel trends en het staat inmiddels jaarlijks op de agenda van heel veel mensen. En daar is op zich niks mis mee.Tegelijkertijd zien we in Nederland dat het percentage echtscheidingen en gebroken relaties nog zelden zo hoog geweest is als nu. Het vertrouwen van mensen in langdurige, liefdevolle relaties is enorm afgenomen. Wat is dan nog liefde? In de Happy-Valentine-sfeer gaat het vooral om verliefd-zijn en hartstocht. Maar is dat het wat een relatie sterk genoeg maakt om de stormen te kunnen overleven?Natuurlijk is er in de liefde plaats voor gevoel en liefde zonder enig gevoel is op z'n minst beschadigd of helemaal geen liefde. Wat is dan de kern van liefde? Waar draait het om?Dit thema willen we behandelen in de maand februari.

De Ontmoeting

Vanaf vandaag is er een website voor De Ontmoeting. Op deze site vind je de agenda, wie er spreekt en welk onderwerp je kunt verwachten. Onder het kopje Uit eerdere samenkomsten kun je informatie (aantekeningen, PowerPoints, etc.) vinden die gebruikt zijn in eerdere samenkomsten van De Ontmoeting. Ook is er een contactadres beschikbaar: ontmoeting@cgkzuidlaren.nl

Love is not a feeling...

Ik heb jullie een land gegeven waarvoor jullie niets hebben hoeven te doen, steden die jullie niet hebben gebouwd en waarin jullie zomaar konden gaan wonen, wijngaarden en olijfbomen die jullie niet hebben geplant en waarvan jullie zomaar kunnen eten.

Nu dan,’ vervolgde Jozua, ‘eerbiedig de HEER, dien hem met onvoorwaardelijke trouw en doe de goden weg die uw voorouders ten oosten van de Eufraat en in Egypte hebben gediend. Dien alleen de HEER. Wanneer u daar niet toe bereid bent, kies dan nu wie u wel wilt dienen: de goden van uw voorouders ten oosten van de Eufraat of de goden van de Amorieten, van wie u nu het land bewoont. In ieder geval zullen ik en mijn familie de HEER dienen.’

Jozua 24:13-15

Wanneer je dit gedeelte leest is Gods handelen met de mens al een heel stuk verder. Jezus is al op aarde geweest en de genade van God is rijkelijk beschikbaar. Alle schuld en falen is weggedaan en God heeft zich van zijn beste kant laten zien, als je dat zo kunt zeggen. 

Je zou zeggen dat dat op zich reden voldoende is om je leven er nu voor in te zetten. Ook Jozua wees zijn volk op de geweldige dingen die God voor hen had gedaan. (vers 2-14) Hij riep het volk vervolgens op om zich helemaal aan die God te geven. En hun reactie is: Natuurlijk zullen wij de HEER dienen, want hij is onze God. (vers 18)

We weten allemaal dat het anders liep. Daar op die dag was het goed. er was rust in het nieuwe land en alles liep volgens plan. De Israëlieten voelden zich een gezegend volk en ze wilden ervoor blijven gaan. Maar na een tijdje werd alles gewoon. Jozua was gestorven en het 'gewone leven' eiste iedereen op. God raakte steeds meer buiten beeld en de toewijding verdween langzaam maar zeker. En waar de toewijding verslapt, wint de vijand terrein. En dus lezen we in het boek Rechters dat het volk steeds vaker zijn eigen impulsen volgt.

Als ik nadenk over deze geschiedenis vraag ik me af: Ben ik zoveel beter? Vroeger vond ik de Israëlieten eigenlijk een stelletje sukkels. Na alles wat ze gezien en meegemaakt hadden bleven ze bezig met zichzelf. Ik dacht altijd: ik zou horen bij de weinigen die door bleven gaan. Maar in mijn leven heb ik vaak ontdekt dat dat beeld wel om wat bijstelling vroeg. Ik ben niet zo toegewijd als ik wel wil. Niet zo trouw als zou moeten. Niet zo gedreven als ik me soms wel kan voelen.

En toch blijft God me geduldig opzoeken en aandringen: Kom! Ga ervoor! Ik ben bij je, elke dag.

Een van de dingen die ik heb moeten leren is: gezond zelfverraad. In de Bijbel wordt dit omschreven als zelfverloochening, maar dat woord spreekt voor mij minder tot mijn verbeelding. Zelfverraad betekent dat je jezelf ziet als vijand van jezelf. En ik zeg gezond  zelfverraad, omdat ik me ervan bewust ben dat het ook op een heel ongezonde manier kan. Dat je jezelf verwerpt, niet de moeite waard vindt. Dat je jezelf weggooit. Dat is zelfverraad waar de hemel om huilt. Dat God dan je ogen mag openen voor de schoonheid die hij in jou ziet.

De gezonde variant is dat je je bewust bent van de diepgewortelde neiging om met jezelf bezig te zijn en God en je medemens te vergeten. Jezelf op de eerste plaats zetten en op die manier Gods grote gebod negeren: Heb God lief met heel je hart, kracht, verstand en je naaste als jezelf. Dat is voor ons allemaal een aangeboren afwijking. Een gevaarlijke ziekte die dood en verderf in de wereld heeft gebracht en dat nog doet. Daar moet je strategisch mee omgaan. 

Het probleem is dat deze neiging zich meestal veel bedient van jouw gevoel. En wanneer je gewend bent veel op je gevoel af te gaan, ben je snel misleid. Ik merk vaak in gesprekken met mensen dat ze gevoel als graadmeter gebruiken voor hun overtuigingen. Zinnen als: "Het voelt niet goed." of "Ik voel er niks voor." Dat hoeft geen probleem te zijn, maar wordt het wel wanneer dat de manier is om keuzes te maken. Dan wordt alles al snel afhankelijk van je gevoel. Dan voel je liefde voor God of een ander mens. En als het gevoel dan weg is? Van een oudere gospelzanger ken ik een lied over dit thema. De titel is: Love is not a feeling, it's an act of your will. Lange tijd heb ik me afgevraagd of dat wel waar is. Bestaat liefde zonder gevoel wel? Ik denk dat het probleem anders geformuleerd moet worden. Wij zijn in onze cultuur zo geobsedeerd door behoeftebevrediging, dat ons denken er op alle fronten mee geïnfecteerd is. Vaak denken we dat iets alleen maar echt is als het echt voelt. Ik kom steeds meer tot de ontdekking dat iets echt is, wanneer God het echt vindt. Wanneer ik een sjacherijnige dag heb en er toch voor kies om me vriendelijk op te stellen in mijn reacties, omdat God dat mooi vindt, is het echt. Dan is het liefde. Ik kan ervoor kiezen om lief te hebben of mijn gevoel te volgen. Ik kan een dienaar van God zijn of een slaaf van mijn gevoel. De keus is aan mij. Toewijding is een keus, evenals liefde. Dank God voor de tijden dat je gevoel ermee in harmonie is: je bent in de oase. Maar wanneer je in de woestijn loopt en de oase even uit het zicht is, komt het aan op vertrouwen. Liefde en toewijding zijn in Gods ogen in de eerste plaats keuzes van het hart. En je kunt met je hart 'nee' zeggen tegen je gevoel en 'ja' tegen God. Hij waardeert het enorm. De hemel lacht.

Een nieuw jaar...nieuwe kansen

De apostel Paulus zei eens: Gedraag u wijs tegenover buitenstaanders en benut iedere gelegenheid, en als u wilt weten hoe u op de mensen moet reageren: vriendelijk, maar beslist. (Kol 4:5,6)

Als christenen kunnen we een verschil maken in de wereld om ons heen. God kan ons allemaal gebruiken om zijn liefde door te geven en mensen te laten proeven van zijn goedheid.

In het Nederlands Dagblad van 2 januar stond het onderstaande artikel. Misschien kan het ons uitdagen om meer te beseffen welke impact we kunnen hebben wanneer we beschikbaar zijn voor God en Hem steeds meer de ruimte geven om door ons heen anderen te bereiken.

'Afrikanen moeten God leren kennen'

van onze redactie buitenland

LONDEN - Zonder christelijke evangelisatie is Afrika overgeleverd aan “een gevaarlijke mix van Nike, toverdokter, mobiele telefoon en machete”.

Dat schrijft de atheïstistische journalist Matthew Parris, voormalig lid van het Britse parlement, deze week in The Times. Hij is onder de indruk gekomen van de ”enorme bijdrage van christelijke evangelisatie” aan de ontwikkeling van Afrika. “De problemen in Afrika kunnen niet met hulp en geld worden opgelost. De Afrikanen moeten God leren kennen.”

De in Johannesburg geboren Britse conservatief erkent dat het christendom de harten van veel Afrikanen heeft veranderd. Uit zijn jeugdjaren herinnerde hij zich al dat hoe anders Afrikaanse bekeerlingen gingen leven. ,”Hun nieuwe godsdienst beperkte hen niet, maar leek te bevrijden en te ontspannen”, schrijft hij. “Er was een levendigheid, een nieuwsgierigheid, een engagement met de wereld, dat ontbrak in het traditionele Afrikaanse leven.”

Bij een recente reis in december naar een waterproject van een seculiere goededoelenorganisatie in Malawi zag Parris dat opnieuw. De meest bevlogen medewerkers waren “overtuigde christenen”. Zij legden hun geloof niet op aan de bevolking, maar Parris zag wel hoe zij werk maakten van hun geloof door te lezen in christelijke studieboeken of op zondagochtend vroeg naar een kerk te vertrekken.

In zijn column in The Times concludeerde Parris dat de problemen van Afrika niet kunnen worden opgelost met geld alleen. ,”De Afrikanen moeten weten van God. Religie kan harten en geesten van de mensen veranderen - dat is iets wat liefdadigheid niet kan doen.”

Het christendom, voegt hij eraan toe, kan Afrikanen verlossen van onderdrukkende tradities en bijgeloof, van het dwepen met sterke leiders en 'gangsterpolitiek'. “Een directe relatie met God biedt een handvat om te ontsnappen aan de druk van tribaal groepsdenken.”

Gods zegen voor dit jaar!