December 2009 - De Beeldhouwer en zijn beeld

Een van de boeken van C.S. Lewis heet De Beeldhouwer en zijn beeld. Lewis (vooral nu bekend vanwege Narnia) schrijft erg vaak over de verhouding tussen God en de opstandige mens. Als geen ander weet hij je ervan te overtuigen hoe belangrijk het is om jezelf aan God over te geven. Voor Lewis was dat geen gemakkelijke zaak. Ergens zegt hij, dat als er één zondaar is, die tegenspartelend van het rijk van het duister overgebracht is in het koninkrijk van God, dat hij dat dan is. Maar wie eerlijk voor de spiegel staat, weet dat het ook een universeel menselijk probleem is. We zijn allemaal zo. Niemand heeft uit zichzelf de behoefte om zijn leven op te offeren aan God. We leven veel liever voor onszelf.

Overgave is een proces en wij hebben een bepaalde invloed op dat proces. Deze maand gaat het over: het karakter van Gods dienaar. We willen gaan voor God, we willen zijn boodschap verder brengen, maar accepteren we ook dat God wil dat de boodschapper bij de boodschap past?

Het is duidelijk dat iedereen die Jezus effectief wil volgen een leerproces moet doormaken. Omdat dat leerproces soms best langdurig en moeilijk is, lukt het bijna niemand om het vol te houden zonder de liefdevolle steun van geloofsgenoten. Voor groei in een karakter dat bij God past, hebben we de Geest van God nodig, maar ook elkaar.

Nu hoor je vaak mensen zeggen dat ze voor God willen gaan en dat ze er werk van gaan maken, maar wat komt er uiteindelijk van terecht? Hoe vruchtbaar is mijn leven nu werkelijk? We vinden het vaak al moeilijk genoeg om kritisch naar onszelf te kijken, laat staan dat een ander er nog iets over mag zeggen. Jamie Buckingham schreef een indringend boek met de titel De zegen van kritiek en je vraagt je af of zo'n boek ooit een herdruk zal beleven; het is vast geen bestseller. Wij Nederlanders houden er niet zo van om uit de toon te vallen. "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg", zeggen we dan. En een dergelijke uitspraak doet mij dan denken aan Jezus, die vroeg: "Wat voor uitzonderlijks doe je dan?" (lees Matteüs 5:43-48) . Jezus gaat ervan uit dat wij het gewoneinruilen voor het uitzonderlijke. Hij verwacht dat we ondernemend zijn voor hem en zijn hemelse Vader.

November 2009: You've got something to say...

Het is goed om mensen in de eerste plaats te laten zien dat Gods liefde werkelijkheid is door onze daden. Woorden zonder daden zijn hol. Maar Gods boodschap kan niet zonder woorden blijven. Wanneer je dan eenmaal contact hebt met mensen komt er een punt waarop je ook zult moeten spreken. Of een moment waarop ze vragen zullen stellen. Hoe stel je je op? Hoe ga je met de vragen om? Hoe knoop je überhaupt een gesprek aan? We willen getuigen zijn van Christus, maar vaak vinden we het een moeilijk onderwerp.

Welke handvaten zouden we kunnen krijgen om te groeien in dit belangrijke deel van ons leven met God?

In de groeigroepen kunnen we elkaar helpen en misschien kunnen we zelfs nadenken over trainingen of korte cursussen.

Franciscus van Assisi zei eens: "Vertel het evangelie aan alle mensen, gebruik zo nodig woorden." Dat is een mooie uitspraak en toen hij het zei werd hij vast geïnspireerd door de vele kerkgangers die de juiste woorden kenden, maar een zelfgericht leven leidden. Toch zou je tegen Franciscus kunnen zeggen: Woorden zijn altijd nodig. Zonder woorden is er helemaal geen evangelie. Uiteindelijk zullen de woorden van God gesproken moeten worden. De vraag die ons bezighoudt is: Hoe komt het zover?

Lees meer...

De Man met de Hamer

De nadruk ligt deze maand op: doorzetten. In een wat ouderwetser woord: volharding.Wanneer je een marathon loopt moet je veel voorbereiden. Het is een hele klus om er een helemaal uit te lopen, nog afgezien van het winnen. Een marathon is ruim 42 kilometer lang en wanneer je luistert naar toplopers krijg je vaak te horen dat er na 30 kilometer een kritische fase begint. De verbranding in het lichaam heeft topprestaties geleverd en wanneer je de krachten niet goed hebt verdeeld, vindt er een verandering in je lichaam plaats die zorgt dat je echt helemaal stuk zit. Het hele lichaam roept om het op te geven. In de hardloopwereld wordt dit omschreven als: De man met de hamer tegenkomen. Het betekent dat je zo uitgeput bent dat je niet verder lijkt te kunnen. Je krijgt zo’n dreun dat je het niet meer ziet zitten.Het geestelijk leven lijkt in veel opzichten op een marathon. Je besluit om echt voor God te gaan en je geloof om te zetten in daden, maar dan valt het allemaal tegen. Je ondervindt tegenstand in jezelf, je omgeving en teleurstellingen blijven je niet bespaard. Je voelt de neiging om het leven met God dan maar weer op ‘low profile’ in te stellen. Hoe zet je dan toch door. Hoe vind je de weg met God. Hoe wordt je bemoedigd om de marathon uit te lopen.Hoe houd je nu vol? Hoe ontwikkel je een levenstijl waarin het dienend bezig zijn een normaal onderdeel van je leven wordt? In de groeigroepen kan hier aandacht aan besteed worden, maar ook vooral aan de praktische kant. Lees meer...

We want you: Jezus volgen...

Wie Jezus volgt krijgt het hart van een dienaar, want hij gaat steeds meer op zijn meester lijken. Jezus had het hart van een dienaar. In het evangelie van Johannes is dat bijvoorbeeld goed te zien in het verhaal waar Jezus de voeten van zijn leerlingen wast (Joh 13 ). Hij doet hier het werk van een slaaf en roept ons op zijn voorbeeld te volgen.
In de titel van de avond, We want you, kun je de stem van de drie-enige God horen. Hij wil ons deel zien nemen aan zijn missie. Deel uitmaken van zijn Leger van Liefde. Wij mogen handen en voeten geven aan zijn liefde voor deze wereld. En daar zit de wereld wel op te wachten. Dienstbaarheid is niet in de eerste plaats een christelijke plicht, maar vooral een reactie op Gods binnenkomst in ons eigen leven. Het is de vrucht van onze overgave aan hem.

We willen er deze maand op de groeigroepen uitvoeriger bij stilstaan. Lees meer...

15 april: Omgaan met beproevingen

Soms lijkt het in het leven niet mee te vallen. In onze vorige studie hebben we stilgestaan bij de vraag: Hoe eerlijk ben jij tegen God? Hoe uit je jezelf tegenover God wanneer het leven je tegenvalt? Verrassend zijn dan de reacties van veel mensen in de Bijbel. Ze spreken openhartig tegen God hun gevoelens uit, zelfs als die theologisch niet kunnen kloppen. Het is daarom ook bemoedigend dat God het blijkbaar belangrijk vond deze dingen in zijn Woord op te laten nemen. Wij zijn uniek, onze strijd is dat niet. We zijn verbonden met veel andere mensen in onze moeiten met het leven. Ook met hele bekende mensen als Mozes, Jeremia en Paulus. De vraag blijft natuurlijk wel: Hoe ga ik zelf met al die moeilijke dingen om? Zijn het beproevingen van God? Hoe kijk ik daar tegen aan?
Tijdens de laatste bijeenkomst van De Ontmoeting sprak Jan Douwe over het omgaan met beproevingen. Hoe hoe kun je ermee omgaan? Wat is de bedoeling erachter? Dat zal het onderwerp zijn van de volgende Bijbelstudie. In de PowerPoint van zijn praatje vind je nog wat voorbereidingsmateriaal.

Hoe eerlijk ben jij tegen God?

Jaren geleden schreef Philip Yancey een boek met de titel Dissapointment with God (Teleurgesteld in God). De Engelse titel gaat eigenlijk verder, want er staat een dubbele punt achter en dan lees je vervolgens: Three questions, no one asks aloud (Drie vragen die niemand hardop stelt). Deze drie vragen zijn: Is God wel eerlijk? Waarom zwijgt God? en Houdt God zich verborgen?

Het zijn eerlijke vragen waar veel mensen mee worstelen. Sommige mensen hebben daardoor moeite om een gezonde relatie met God op te bouwen. In de Bijbel kom je ook veel mensen tegen die in de clinch liggen met God over alles wat er in hun leven en dat van anderen gebeurt. Mensen als Mozes en David, Jakob en Jeremia, Elia en Jozef, mensen zoals jij en ik. Het mooie van de Bijbel is dat er verhalen worden verteld die gaan over de omgang van mensen met God en van God met mensen. Eerlijke verhalen zonder opsmuk. Gods hart gaat uit naar eerlijke mensen. Mensen die met God delen wat er werkelijk in hen omgaat. Wat kunnen wij van hen leren?

Woensdag 18 maart gaat onze Bijbelstudie daarover. Je kunt het zien als een aanvulling op het verhaal van Jan Douwe in De Ontmoeting aanstaande zondag.
Iedereen is weer van harte welkom.

Housewarming

De afgelopen samenkomst heeft Jan Douwe stilgestaan bij het thema Housewarming. Hij gaf het de ondertitel All you need is love mee. (Naar het bekende nummer van de Beatles )
Handelingen 2:37-47 was het uitgangspunt voor het verhaal. Dit gaat over het leven van de eerste gemeente. Over de manier waarop ze geraakt werden door Gods Geest via de woorden van Petrus, maar ook wat de effecten waren op hun dagelijks leven. Het gedeelte laat zien hoe een gemeenschap van mensen die werkelijk door God geraakt zijn eruit ziet.

Deze maand staan we met elkaar stil bij aspecten die belangrijk kunnen zijn voor een gemeenschap waar mensen hun vrede met God kunnen vinden en van daaruit vrede met zichzelf en hun medemens. Lees meer...

Love is not a feeling...happy valentine!

De 14e februari is het weer zover: Valentijnsdag. Sinds midden jaren negentig van de vorige eeuw heeft het meer aandacht gekregen en is het een groot commercieel succes geworden. Het is over komen waaien uit Amerika, zoals zoveel trends en het staat inmiddels jaarlijks op de agenda van heel veel mensen. En daar is op zich niks mis mee.Tegelijkertijd zien we in Nederland dat het percentage echtscheidingen en gebroken relaties nog zelden zo hoog geweest is als nu. Het vertrouwen van mensen in langdurige, liefdevolle relaties is enorm afgenomen. Wat is dan nog liefde? In de Happy-Valentine-sfeer gaat het vooral om verliefd-zijn en hartstocht. Maar is dat het wat een relatie sterk genoeg maakt om de stormen te kunnen overleven?Natuurlijk is er in de liefde plaats voor gevoel en liefde zonder enig gevoel is op z'n minst beschadigd of helemaal geen liefde. Wat is dan de kern van liefde? Waar draait het om?Dit thema willen we behandelen in de maand februari.

De Ontmoeting

Vanaf vandaag is er een website voor De Ontmoeting. Op deze site vind je de agenda, wie er spreekt en welk onderwerp je kunt verwachten. Onder het kopje Uit eerdere samenkomsten kun je informatie (aantekeningen, PowerPoints, etc.) vinden die gebruikt zijn in eerdere samenkomsten van De Ontmoeting. Ook is er een contactadres beschikbaar: ontmoeting@cgkzuidlaren.nl

Love is not a feeling...

Ik heb jullie een land gegeven waarvoor jullie niets hebben hoeven te doen, steden die jullie niet hebben gebouwd en waarin jullie zomaar konden gaan wonen, wijngaarden en olijfbomen die jullie niet hebben geplant en waarvan jullie zomaar kunnen eten.

Nu dan,’ vervolgde Jozua, ‘eerbiedig de HEER, dien hem met onvoorwaardelijke trouw en doe de goden weg die uw voorouders ten oosten van de Eufraat en in Egypte hebben gediend. Dien alleen de HEER. Wanneer u daar niet toe bereid bent, kies dan nu wie u wel wilt dienen: de goden van uw voorouders ten oosten van de Eufraat of de goden van de Amorieten, van wie u nu het land bewoont. In ieder geval zullen ik en mijn familie de HEER dienen.’

Jozua 24:13-15

Wanneer je dit gedeelte leest is Gods handelen met de mens al een heel stuk verder. Jezus is al op aarde geweest en de genade van God is rijkelijk beschikbaar. Alle schuld en falen is weggedaan en God heeft zich van zijn beste kant laten zien, als je dat zo kunt zeggen. 

Je zou zeggen dat dat op zich reden voldoende is om je leven er nu voor in te zetten. Ook Jozua wees zijn volk op de geweldige dingen die God voor hen had gedaan. (vers 2-14) Hij riep het volk vervolgens op om zich helemaal aan die God te geven. En hun reactie is: Natuurlijk zullen wij de HEER dienen, want hij is onze God. (vers 18)

We weten allemaal dat het anders liep. Daar op die dag was het goed. er was rust in het nieuwe land en alles liep volgens plan. De Israëlieten voelden zich een gezegend volk en ze wilden ervoor blijven gaan. Maar na een tijdje werd alles gewoon. Jozua was gestorven en het 'gewone leven' eiste iedereen op. God raakte steeds meer buiten beeld en de toewijding verdween langzaam maar zeker. En waar de toewijding verslapt, wint de vijand terrein. En dus lezen we in het boek Rechters dat het volk steeds vaker zijn eigen impulsen volgt.

Als ik nadenk over deze geschiedenis vraag ik me af: Ben ik zoveel beter? Vroeger vond ik de Israëlieten eigenlijk een stelletje sukkels. Na alles wat ze gezien en meegemaakt hadden bleven ze bezig met zichzelf. Ik dacht altijd: ik zou horen bij de weinigen die door bleven gaan. Maar in mijn leven heb ik vaak ontdekt dat dat beeld wel om wat bijstelling vroeg. Ik ben niet zo toegewijd als ik wel wil. Niet zo trouw als zou moeten. Niet zo gedreven als ik me soms wel kan voelen.

En toch blijft God me geduldig opzoeken en aandringen: Kom! Ga ervoor! Ik ben bij je, elke dag.

Een van de dingen die ik heb moeten leren is: gezond zelfverraad. In de Bijbel wordt dit omschreven als zelfverloochening, maar dat woord spreekt voor mij minder tot mijn verbeelding. Zelfverraad betekent dat je jezelf ziet als vijand van jezelf. En ik zeg gezond  zelfverraad, omdat ik me ervan bewust ben dat het ook op een heel ongezonde manier kan. Dat je jezelf verwerpt, niet de moeite waard vindt. Dat je jezelf weggooit. Dat is zelfverraad waar de hemel om huilt. Dat God dan je ogen mag openen voor de schoonheid die hij in jou ziet.

De gezonde variant is dat je je bewust bent van de diepgewortelde neiging om met jezelf bezig te zijn en God en je medemens te vergeten. Jezelf op de eerste plaats zetten en op die manier Gods grote gebod negeren: Heb God lief met heel je hart, kracht, verstand en je naaste als jezelf. Dat is voor ons allemaal een aangeboren afwijking. Een gevaarlijke ziekte die dood en verderf in de wereld heeft gebracht en dat nog doet. Daar moet je strategisch mee omgaan. 

Het probleem is dat deze neiging zich meestal veel bedient van jouw gevoel. En wanneer je gewend bent veel op je gevoel af te gaan, ben je snel misleid. Ik merk vaak in gesprekken met mensen dat ze gevoel als graadmeter gebruiken voor hun overtuigingen. Zinnen als: "Het voelt niet goed." of "Ik voel er niks voor." Dat hoeft geen probleem te zijn, maar wordt het wel wanneer dat de manier is om keuzes te maken. Dan wordt alles al snel afhankelijk van je gevoel. Dan voel je liefde voor God of een ander mens. En als het gevoel dan weg is? Van een oudere gospelzanger ken ik een lied over dit thema. De titel is: Love is not a feeling, it's an act of your will. Lange tijd heb ik me afgevraagd of dat wel waar is. Bestaat liefde zonder gevoel wel? Ik denk dat het probleem anders geformuleerd moet worden. Wij zijn in onze cultuur zo geobsedeerd door behoeftebevrediging, dat ons denken er op alle fronten mee geïnfecteerd is. Vaak denken we dat iets alleen maar echt is als het echt voelt. Ik kom steeds meer tot de ontdekking dat iets echt is, wanneer God het echt vindt. Wanneer ik een sjacherijnige dag heb en er toch voor kies om me vriendelijk op te stellen in mijn reacties, omdat God dat mooi vindt, is het echt. Dan is het liefde. Ik kan ervoor kiezen om lief te hebben of mijn gevoel te volgen. Ik kan een dienaar van God zijn of een slaaf van mijn gevoel. De keus is aan mij. Toewijding is een keus, evenals liefde. Dank God voor de tijden dat je gevoel ermee in harmonie is: je bent in de oase. Maar wanneer je in de woestijn loopt en de oase even uit het zicht is, komt het aan op vertrouwen. Liefde en toewijding zijn in Gods ogen in de eerste plaats keuzes van het hart. En je kunt met je hart 'nee' zeggen tegen je gevoel en 'ja' tegen God. Hij waardeert het enorm. De hemel lacht.

Een nieuw jaar...nieuwe kansen

De apostel Paulus zei eens: Gedraag u wijs tegenover buitenstaanders en benut iedere gelegenheid, en als u wilt weten hoe u op de mensen moet reageren: vriendelijk, maar beslist. (Kol 4:5,6)

Als christenen kunnen we een verschil maken in de wereld om ons heen. God kan ons allemaal gebruiken om zijn liefde door te geven en mensen te laten proeven van zijn goedheid.

In het Nederlands Dagblad van 2 januar stond het onderstaande artikel. Misschien kan het ons uitdagen om meer te beseffen welke impact we kunnen hebben wanneer we beschikbaar zijn voor God en Hem steeds meer de ruimte geven om door ons heen anderen te bereiken.

'Afrikanen moeten God leren kennen'

van onze redactie buitenland

LONDEN - Zonder christelijke evangelisatie is Afrika overgeleverd aan “een gevaarlijke mix van Nike, toverdokter, mobiele telefoon en machete”.

Dat schrijft de atheïstistische journalist Matthew Parris, voormalig lid van het Britse parlement, deze week in The Times. Hij is onder de indruk gekomen van de ”enorme bijdrage van christelijke evangelisatie” aan de ontwikkeling van Afrika. “De problemen in Afrika kunnen niet met hulp en geld worden opgelost. De Afrikanen moeten God leren kennen.”

De in Johannesburg geboren Britse conservatief erkent dat het christendom de harten van veel Afrikanen heeft veranderd. Uit zijn jeugdjaren herinnerde hij zich al dat hoe anders Afrikaanse bekeerlingen gingen leven. ,”Hun nieuwe godsdienst beperkte hen niet, maar leek te bevrijden en te ontspannen”, schrijft hij. “Er was een levendigheid, een nieuwsgierigheid, een engagement met de wereld, dat ontbrak in het traditionele Afrikaanse leven.”

Bij een recente reis in december naar een waterproject van een seculiere goededoelenorganisatie in Malawi zag Parris dat opnieuw. De meest bevlogen medewerkers waren “overtuigde christenen”. Zij legden hun geloof niet op aan de bevolking, maar Parris zag wel hoe zij werk maakten van hun geloof door te lezen in christelijke studieboeken of op zondagochtend vroeg naar een kerk te vertrekken.

In zijn column in The Times concludeerde Parris dat de problemen van Afrika niet kunnen worden opgelost met geld alleen. ,”De Afrikanen moeten weten van God. Religie kan harten en geesten van de mensen veranderen - dat is iets wat liefdadigheid niet kan doen.”

Het christendom, voegt hij eraan toe, kan Afrikanen verlossen van onderdrukkende tradities en bijgeloof, van het dwepen met sterke leiders en 'gangsterpolitiek'. “Een directe relatie met God biedt een handvat om te ontsnappen aan de druk van tribaal groepsdenken.”

Gods zegen voor dit jaar!