In de laatste samenkomst van Live Out Loud heeft hebben we stilgestaan bij het nemen van tijd voor stille tijd. Het begrip stille tijd ligt bij veel mensen niet direct prettig in het gehoor. Het heeft voor veel mensen iets wettisch over zich, iets van een saaie verplichting en daar zijn we als 21e eeuwse vrije mensen toch enigszins allergisch voor.Het is ook waar dat de Bijbel wettisch gedrag afkeurt. God wil dat we vrij zijn. Hij wil niet dat we denken dat we door het houden van regels en het nakomen van allerlei geestelijke plichtplegingen dichter bij God kunnen komen en zijn goedkeuring zullen ontvangen. Zie Galaten 3:1-5. Je kunt zelfs zeggen dat het tegendeel waar is als je Galaten 3 vers 10 leest. Dus een oproep om meer te doen aan stille tijd mag nooit op zo'n manier gedaan worden dat je het idee krijgt dat je de liefde van God wel eens kwijt kan raken wanneer je er te weinig voor doet. God houdt van ons en vindt ons leuk, daar hebben wij zelf geen invloed op. Zo is hij gewoon.
Aan de andere kant is het duidelijk dat de Bijbel laat zien dat mensen die dicht bij God leven een intensieve gewoonte van gebed hebben. Jezus, Paulus, Petrus en anderen roepen ons ook voortdurend op om veel te bidden. De spreker sloot daar eigenlijk gewoon bij aan. Het verhaal is heel simpel: maak meer werk van bidden en Bijbellezen, want zo investeer je in je relatie met God. Net zoals iemand tijd en energie investeert in een vriendschap, zo is het in relatie met God ook. Als je hem beter wil leren kennen, moet je in ieder geval meer met hem omgaan. En omgaan betekent: iemand opzoeken, meer over hem willen weten en vooral ook: jezelf met hem delen. Dat kan moeilijk zijn en inspanning kosten, maar dat is onderdeel van elke diepgaande relatie. En daar doelde de spreker ook op in zijn praatje. Lees meer…
